Przejdź do treści
Jan Paweł II 18 rocznieca śmierci
Jan Paweł II Wielki
Przejdź do stopki

Ksiądz Kazimierz Lutosławski

Treść


Ksiądz Kazimierz Lutosławski

Ks. Kazimierz Lutosławski (pseud. ks. Jan Zawada) przyszedł na świat 4 marca 1880 roku w Drozdowie, niedaleko Łomży na Podlasiu jako piąty syn Franciszka Lutosławskiego (z drugiego małżeństwa z Pauliną ze Szczygielskich, siostrą pierwszej żony, która nagle zmarła). Ojciec Kazimierza, były powstaniec styczniowy dbał nie tylko o patriotyczne wychowanie swoich dzieci, ale również chcąc im zapewnić jak najlepsze warunki do życia w przyszłości, zadbał o ich dobrą edukację.

Młody Kazimierz swoje wykształcenie odebrał za granicą. Egzamin dojrzałości złożył w Rydze, następnie rozpoczął studia medyczne w Zurichu, praktyki odbywał w Warszawie. W 1903 związuje się ze Stronnictwem Narodowo-Demokratycznym Romana Dmowskiego zostając jednym z jego najbliższych współpracowników. Następnie Kazimierz Lutosławski udaje się do Anglii w celu dalszego kształcenia się. Tam po raz pierwszy spotyka się z nowym ruchem – skautingiem - który to wywiera na nim duże wrażenie. Widzi w nim możliwość kształcenia w młodych ludziach wartości religijnych jak i etycznych będących tak potrzebnymi podczas przyszłego odradzania się państwa z niewoli zaborczej.

Po powrocie do kraju nawiązuje kontakt z osobami podzielającymi jego poglądy odnośnie pracy skautowej. W 1907 roku wraz ze znajomym księdzem J. Golewskim zakłada Ognisko Wychowawcze, którego to program funkcjonowania opiera na ruchu skautowym przez który realizuje proces wpajania przynależności narodowej i religijnej młodym słuchaczom. Dwa lata później, w 1909 roku młody lekarz odkrywa w sobie powołanie kapłańskie. Postanawiając pójść za głosem Boga, rozpoczyna studia w seminarium we Fryburgu, tam też w 1912 roku odbiera święcenia kapłańskie z rąk Kardynała Ks. Merciera. Rok później złożył egzamin doktorski z medycyny, a w 1914 roku uzyskał tytuł doktora z filozofii i teologii.

Wcześniej w 1911 roku w wakacje podczas pobytu w rodzinnych stronach zakłada z pośród swoich najbliższych z rodziny i znajomych dwa zastępy, które w przyszłości dadzą początek jednej z warszawskich drużyn. W tym samym roku we Lwowie zostaje ogłoszony konkurs na odznakę skautową, zgłasza tu swój projekt wzorując się na wojennym Orderze Krzyża Virtuti Militari. Symbolikę swojego projektu opisuje w następujących słowach:

"... Wianek z dębu i wawrzynu oznacza cele do zdobycia: sile i umiejętność, sprawność i wiedze. Oplata on główny symbol skautowy: krzyż z hasłem "Czuwaj". Kształt tego krzyża jest dawny: takiego użyto do naszego orderu waleczności: Virtuti Militari; uprzytamnia on w szczególności obowiązek dzielności. Ma on pośrodku kółko - symbol doskonałości, a w nim gwiazdę promienną, jakby światło przewodnie: "ad astra!" A sam krzyż znaczy: per aspera, bo wskazuje ciężką, cierniami walki z własnymi słabościami usłaną drogę, a przy tym oznacza też gotowość do walki i do wszelkich poświęceń - aż do męczeństwa za wiarę, aż do śmierci za Ojczyznę: Bóg i Ojczyzna są treścią wewnętrzną tego znaku. Hasło "Czuwaj" na nim - to pobudka, ostrzeżenie: oznacza gotowość ducha do pracy nieustannej..."

W konkursie wyróżniono 3 prace, projekt Ks. Kazimierza Lutosławskiego zajął III miejsce. Pomimo wyróżnień, nie udało się jednak wyłonić ostatecznego kształtu. W związku z tym powołano zespół który miał wprowadzić zmiany do projektu ks. Lutosławskiego gdyż pierwotny projekt zawierał zbyt dużą ilość symboli. W 1913 roku wszedł do użytku poprawiony Krzyż Harcerski, ks Lutosławskiego.

Po święceniach kapłańskich, otrzymując stanowisko prefekta szkół warszawskich rzuca się w wir pracy nad powstającym skautingiem w Polsce, stając się skautowym kapelanem. Do jego najbliższych przyjaciół należą twórcy polskiego harcerstwa Aleksander Małkowski i Olga Drahonowska, którym w 1913 roku udziela ślubu w Zakopanym. Wydaje również w tym okresie książki pt. “Czuj duch”, “Jak prowadzić pracę skautów”, “Czym jest skauting”, a także “Śpiewnik polskiego skauta”.

Na początku I wojny światowej, jesienią 1914 roku w warszawskiej Naczelnej Komendzie Skautowej nastąpił podział w wyniku poglądów. Część drużynowych uważała, iż NKS powinna wystąpić przeciw Rosji, natomiast inni, wśród których był również ks. Lutosławski opowiedziała się za współpracą z Rosją. Konflikt się pogłębiał i nie widać było końca dlatego aby nie doprowadzić do rozbicia i podziału ks. Kazimierz Lutosławski ustąpił z NKS.

W następnym roku w wyniku przybliżających się działań wojennych ewakuuje się na wschód, gdzie między innymi współtworzy szkołę średnią dla młodzieży polskiej, oraz współpracuje z “Gazetą Polską”, a następnie redaguje pismo “Polak-Katolik” oraz “Wygnaniec”. Ponadto sprawuje też funkcję kapelana Brygady Strzelców Polskich.

Po powrocie do kraju w 1918 roku, włącza sie w życie polityczne zostając członkiem Zarządu Głównego Zjednoczenia Ludowo-Narodowego. Działa również przy zjednoczeniu harcerstwa z trzech zaborów w jedną organizacje, która w końcu przyjmuje nazwę Związek Harcerstwa Polskiego. Aktywnie uczestniczy w pracach nad tworzeniem statutu ZHP oraz Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego. W wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku również sprawuje posługę kapelana wojskowego, dwa lata później zostaje odznaczony Krzyżem Walecznych.

W początkach Rzeczpospolitej Polskiej bierze aktywny udział przy jej tworzeniu, w latach 1919-22 jest posłem na Sejm, jest między innymi autorem wstępu do Konstytucji Marcowej jak i również roty przysięgi Prezydenta RP oraz poselskiej. Wciąż aktywnie uczestniczy w pracy harcerskiej.

Niestety jego pełna zapału działalność na rzecz odradzającej się i niepodległej Ojczyzny, jak i kształcenia charakterów młodzież zostaje przerwana chorobą. Będąc ciężko chorym na szkarlatynę umiera w wieku 44 lat, 5 stycznia 1924 roku. Zostaje pochowany w rodzinnym grobowcu w Drozdowie.

Pokolenie Jana Pawła II
(W.A.)

48413